Münireciğimiz,zavallı aşık,korkmuyordu sevmekten fakat sevilmemekten korkuyordu.Ya duygularım karşılıklı değilse diyordu,ama bir yandan da cesurdu.Kayıpları vardı ilk önce babası sonra,sonra babası.Bir yandanda sevdiği vardı,hiçbir zaman unutamadığı...Halasının yanına sığındı.İki dul bayan,ikiside birbirlerinin yaralarını sarıyor,yalnızlıklarına çare oluyordu.Kulağı Cemil Bey'den gelecek olan haberdeydi.Van'da olduğunu duymuştu ama devamı yoktu.Belki de gelecek olan haber yüreğini dağlayacak,ağlamaktan gözleri kan çanağına dönecekti ama bekliyordu...
Hepimiz münireyiz aslında....
YanıtlaSilBu yorum yazar tarafından silindi.
YanıtlaSil